Duch Święty nie zasypia. Pobudza nas i wstrząsa nami, byśmy podążali do przodu. Rozpala w nas płomień, który ogarnia coraz większe rzesze młodych.

Trochę historii ...

Szkoła Życia Chrześcijańskiego i Ewangelizacji Świętej Maryi z Nazaretu Matki Kościoła

Pierwsza sesja Szkoły, zwanej wtedy Szkołą Animatorów Parafialnych, rozpoczęła się 21 lipca 1998 roku, w dniu, w którym Kościół wspomina w liturgii świętego kapucyna, Doktora Kościoła, Wawrzyńca z Brindisi. Szkoła narodziła się z tzw. weekendów charyzmatycznych czyli weekendowych spotkań rekolekcyjnych składających się z między innymi konferencji, eucharystii, modlitw uwielbienia, które od stycznia 1997 r. odbywały się cyklicznie co kilka miesięcy w Domu Rekolekcyjnym św. o. Pio w Krasiłowie (niedaleko Chmielnickiego). Z czasem przybywało ludzi, pojawiali się ci sami uczestnicy i nowi, dlatego trzeba było ich dzielić na grupy. Tak narodziły się stopnie, a potem Szkoła jako odpowiedź na potrzeby Kościoła Katolickiego na Ukrainie, w którym brakowało świeckich liderów i animatorów mogących pomagać kapłanom w prowadzeniu działalności duszpasterskiej.

Początkowo sesje Szkoły odbywały się tylko w Krasiłowie, jednak z roku na rok liczba uczestników rosła tak, że pomieszczenie ich w domu rekolekcyjnym stawało się coraz trudniejsze, a w końcu wręcz niemożliwe. Na kłopoty organizacyjne nakładały się ponadto trudności związane z dotarciem na sesje Szkoły (niektórym podróż zajmowała 2, a nawet 3 doby i wiązała się z bardzo dużym wydatkiem). I tak w różnych częściach Ukrainy zaczęły powstawać filie Szkoły.

Szkoła to nie tylko Ukraina. W ciągu 10 lat jej istnienia osoby świeckie zaangażowane w jej prowadzenie postanowiły – zaszczepić – to dzieło w swoich krajach i miastach. Poza Ukrainą i Polską, filie Szkoły istnieją także w czeskiej Pradze, w Moskwie, w Mińsku na Białorusi.

Celem Szkoły jest nie tylko przekazanie wiedzy, ale przede wszystkim prowadzenie uczestników do relacji z żywym Bogiem, następnie do dojrzałości chrześcijańskiej, a także tworzenia więzi między uczestnikami i wspólnotami zarówno w obrębie danego kraju jak i różnymi krajami w których znajdują się filie. Szkoła chce zatem nie tylko formować, ale stworzyć trwałe i silne środowisko liderów chrześcijańskich, którzy, wywodząc się niekiedy z różnych ruchów, dzieliliby się osobistym doświadczeniem, modliliby się za siebie nawzajem, współpracowali.

Formacja w Szkole trwa sześć lat. Każdy rok składa się z czterech sesji: dziesięciodniowej latem i trzech weekendowych: jesienią, zimą i na wiosnę. Początkowe lata formacji mają za cel doprowadzić uczestników do dojrzałej wiary, następne mają im pomóc w odnalezieniu swego miejsca w Kościele i w aktywnej służbie. Ostatni rok formacji poświęcony jest pogłębieniu relacji z Bogiem w życiu wewnętrznym.

W nauczaniu korzystamy z bogactwa różnych duchowości. Mówiąc o życiu wewnętrznym i modlitwie myślnej uwzględniamy np. szkołę św. Benedykta, Franciszka z Asyżu, Teresy z Avila, Jana od Krzyża, Teresy od Dzieciątka Jezus, Ignacego Loyoli, Serafima Sarowskiego etc. Przy omawianiu procesu stawania się uczniem Jezusa sięgamy do Franciszka Blachnickiego i Hose Prado Floresa. Kiedy mowa o wyzwoleniu, korzystamy z dorobku ruchu Anonimowych Alkoholików oraz książek kardynała C. Martiniego, a gdy mowa o wspólnocie – z nauczania Jeana Vaniere’a. Korzystamy również z doświadczenia innych autorów i ruchów kościelnych.

Plan dnia każdej sesji Szkoły obejmuje naukę modlitwy wewnętrznej, modlitwę uwielbienia, konferencje, czas wolny, podczas którego można skorzystać ze spowiedzi św., posługi modlitwy wstawienniczej, adorować Najświętszy Sakrament lub po prostu odpocząć. Poza tym spotykamy się na wspólnych posiłkach i na dzieleniu. Centralne miejsce w ciągu dnia (w samo południe) zajmuje Eucharystia.

Szkołę prowadzą Bracia Kapucyni we współpracy z duchowieństwem oraz katolickimi wspólnotami świeckich z Ukrainy, Polski, USA i innymi. W ten sposób Szkoła staje się poniekąd drogą formacyjną oraz ruchem, który łączy ludzi, tworząc relacje przyjaźni.